دو راه وجود دارذ !

دو راه وجود ندارد !

در انقلاب سال 1357 زنان نقش مهمی ایفا کردند.  در تظاهرات ها زنان بدون چادر با  زنان  چادری دوش به دوش هم برای مبارزه با رژیم استبدادی شاه شرکت کردند. ولی پس از قدرت گرفتن  رژیم جمهوری اسلامی ، اولین قربانیان زنان بودند. به ویژه زنانی که انتخاب نوع لباس را یکی از اساسی ترین حقوق خود می دانستند.  در این دوران حقوق زن طبق قانون اساسی جدید ، بر مبنای قانون اسلامی نصف حقوق مردان گردید. دستگاه عریض وطویل تازه ای به نام مبارزه با بدحجابی با بوجه ای عظیم ،تنها برای سرکوبی زنان ساخته شود. زنان به جرم بدحجابی شلاق خوردند، به جرم زن بودن مورد توهین قرار گرفتند، به جرم زناء سنگسار شدند و...

 

در ایران،فقر، تورم وحشتناک ، فحشا، فساد مالی و رشوه ، فرهنگ قبیله ای به جای فرهنگ کاردانی ، تظاهر و دروغ ، چاپلوسی ، اعتیاد و ...، رواج دارد و از طرف حکومت نیز نادیده گرفته می شود.

 

یک پرسش انحرافی، چرا حکومت های استبدادی جلوی آزادی بیان و اندیشه را می گیرند؟ چرا اولین هدف شان نابود کردن آزاد اندیشان است؟ تنها به این خاطر که آزاد اندیشان  وابسته ، جیره خوار و نوکر  حکومت نیستند . و به فرمان او قلم نمی زنند. آنچه می بینند می گویند و می نویسند. فساد حکومت را بر ملا می کنند. شگفت اینکه حکومت از فساد درون خودش نگران نیست، ولی اگر کسی  کوچکترین اشاره ای به آن بکند فورا او را ترس بر می دارد و به هر نحوی که شده صدایش را در گلو خفه می کند.

روان شاد مصباح زاده که خود یکی از نزدیکان شاه بود، یک جا نوشته؛ من در کیهان نوشتم که در اتحادیه تاکسی رانان فساد مالی وجود دارد. به این خاطر مورد غضب شاه قرار گرفتم ، و او گفت : در کشوری که من حکومت می کنم امکان فساد مالی نیست. (جمله را درست به خاطر ندارم ولی کم و بیش این معنی را می داد)

 

من برای خالی نبودن عریضه قسمتی از منشور حقوق بشر را در اینجا می آورم

 

مادهء ١٥

١- هر فردی حق دارد كه تابعيتی داشته باشد.
٢- هيچ كس رانبايد خودسرانه از تابعيت خويش ، يا از حق تغيير تابعيت محروم كرد.

مادهء ١٦

١- هر مرد و زن بالغی حق دارند بی هيچ محدوديتی از حيث نژاد، مليت، يا دين با همديگر زناشويی كنند و تشكيل خانواده بدهند. در تمام مدت زناشويی و هنگام انحلال آن، زن و شوهر در امور مربوط به ازدواج حقوق برابر دارند.
٢- ازدواج حتما بايد با رضايت كامل و آزادانهء زن و مرد صورت گيرد.
٣- خانواده ركن طبيعی و اساسی جامعه است و بايد از حمايت جامعه و دولت بهره مند شود.

مادهء ١٧

١- هر شخصی به تنهايی يا به صورت جمعی حق مالكيت دارد.
٢- هيچ كس را نبايد خودسرانه از حق مالكيت محروم كرد.

مادهء ١٨

هر شخصی حق دارد از آزادی انديشه، وجدان و دين بهره مند شود. اين حق مستلزم آزادی تغيير دين يا اعتقاد و همچنين آزادی اظهار دين يا اعتقاد، در قالب آموزش دينی، عبادت‌ها و اجرای آيين‌ها و مراسم دينی به تنهايی يا به صورت جمعی، به طور خصوصی يا عمومی است.

مادهء ١٩

هر فردی حق آزادی عقيده و بيان دارد و اين حق، مستلزم آن است كه كسی از داشتن عقايد خود بيم و نگرانی نداشته باشد و در كسب و دريافت و انتشار اطلاعات و افكار، به تمام وسايل ممكن، و بدون ملاحظات مرزی، آزاد باشد.

مادهء ٢٠

١- هر شخصی حق دارد از آزادی تشكيل اجتماعات، مجامع و انجمن‌های مسالمت آميز بهره مند گردد.
٢- هيچ كس را نبايد به شركت در هيچ اجتماعی مجبور كرد.

مادهء ٢١

١- هر شخصی حق دارد كه در اداره‌ء امور عمومی كشور خود، مستقيما يا به وساطت نمايندگانی كه آزادانه انتخاب شده باشند، شركت جويد.
٢- هر شخصی حق دارد با شرايط برابر به مشاغل عمومی كشور خود دست يابد. <BR<٣- font < كند. تامين را رأی آزادی كه شود برگزار مشابه ای طريقه به يا مخفی با و مساوات رعايت عمومی، بايد انتخابات می‌پذيرد. صورت ادواری طور ابراز سالم انتخاباتی در اراده اين است. حكومت قدرت اساس مردم، اراده‌ء>

مادهء ٢٢

هر شخصی به عنوان عضو جامعه، حق امنيت اجتماعی دارد و مجاز است به ياری مساعی ملی و همكاری بين المللی، حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ضروری برای حفظ حيثيت و كرامت و رشد آزادانهء شخصيت خودرا، با توجه به تشكيلا ت و منابع هر كشور، به دست آورد.

مادهء ٢٣

١- هر شخصی حق دارد كار كند، كار خود را آزادانه برگزيند، شرايط منصفانه و رضايت بخشی برای كار خواستار باشد و در برابر بیكاری حمايت شود.
٢- همه حق دارند كه بی هيچ تبعيضی، در مقابل كار مساوی، مزد مساوی بگيرند.
٣- هركسی كه كار می‌كند حق دارد مزد منصفانه و رضايت بخشی دريافت دارد كه زندگی او و خانواده اش را موافق حيثيت و كرامت انسانی تامين كند و در صورت لزوم با ديگر وسايل حمايت اجتماعی كامل شود.
٤- هر شخصی حق دارد كه برای دفاع از منافع خود با ديگران اتحاديه تشكيل دهد و يا به اتحاديه‌های موجود بپيوندد.

 

قانون اساسی حکومت جمهوری اسلامی  با منشور حقوق بشر که مورد قبول جامعه بین المللی است در تضاد است. ( بگذریم که درخیلی از کشورهای (خیر سرشان)دمکرات آن را تمام و کمال اجرا نمی کنند.)

 

برای رهائی از این تضاد ، به نطر این چرند نویس کچل و بی مو ، که مخ اش به او مرخصی نمی دهد ،

دو راه وجود دارد! یا جامعه بین الملل خود را  بایدبا قوانین جمهوری اسلامی تطبیق دهد . یا حکومت ایران باید خود را با قوانین حقوق بشر همآهنگ سازد.

زنان ایران باید در پوشیدن لباس آزاد باشند، یا تمام زنان جهان برای اتحاد و همدردی با زنان ایرانی باید چادر به سر کنند و بپذیرند که انسان کامل نیستند و حقوق شان نصف حقوق مردان است.

 

بانوئی از خوانندگان سایت من پیشنهاد جالبی به مضمون کردند:

برای پشتیبانی از زنان ایران خوب است تمام مردان هم چادر به سر کنند، به ویژه در گرمای تابستان. در این صورت دوروز هم نمی کشد که چادر سر کردن به طور کلی ممنوع می شود. و ماموران جان بر کف چادر زنها را از سرشان می کشند.( مانند دوران کشف حجاب)