در کشورهایی که با حکومتی مردم سالار اداره می شوند ، دولت مرداناز( پادشاه و خانواده اش) یا رئیس جمهور و سایر اعضا دولت هیچگونه مصونیتی از سوی نشریات و رسانه ها نداشته و اغلب به صورتی گسترده به هجو و طنزو کاریکاتور کشیده می شوند. و از جانب آنها هیچ گونه عکس العملی نشان داده نمی شود.چون آگاه اند به اینکه مردم آنها را برای خدمت به خود این مقام برگزیده اند ، در این صورت ملت حق دارد هر گونه که میاندیشند در باره آنها بگویند و بنویسند. حتی طنر و هجو سبب محبوبیت آنها بین مردم می گردد. ولی در کشورهایی با حکومت استبدادی، چون بنای حکومت بر زور است ، نه به خواست ملت کمترین انتقاد چه با نوشتن مقاله و یا هجو وظنز و کاریکاتور مبتکرینش سخت مجارات و زندانی و شکنجه می شوند حتی به قتل می رسند. ادامه مطلب
نوشته شده در Wed 2 May 2007ساعت 11:46 بعد از ظهر  توسط ابوالفضل اردوخانی
|
| مطلب را به بالاترین بفرستید:
درباره نویسنده
من انسانی آزاد شده از یک فرهنگ ارباب رعیتی و استبدادی هستم . برای به دست آوردن این آزادی با خودم جنگیده ام و هنوز می جنگم . من دیگر خودم را بنده و غلام و چاکر و نوکر و خاک پای کسی معرفی نمی کنم . کسی را هم جناب عالی نمی خوانم ، به عرض کسی نمی رسانم . برای من پزشک در مطب یا بیمارستان آقا یا خانم دکتر است، استاد در دانشگاه، خارج از آن جا خانم یا آقای ...هستند. در نبرد با چاپلوسی ، دروغ ، حسادت ، ضعیف کشی ، مرده پرستی ، عدم اعتماد به خود و قبول سرنوشت که همگی زاده فرهنگ ارباب رعیتی و استبدادی است ، پیروز شده ام . و میدانم لحظه ای غفلت؛ آنها بر من چیره می شوند. از شما خواهش می کنم مرا در نبرد با این فرهنگ پوسیده چندهزار ساله یاری دهید. «ابوالفضل اردوخانی»